ചങ്ങൻ എന്ന ശങ്കരൻ

ചങ്ങൻ എന്ന ശങ്കരൻ

×××××××××××××××××××××××

 

പുതുശ്ശേരി അമ്പലമുറ്റത്തെ ആൽമരച്ചോട്ടിൽ ഏതോ ഒരു അപ്പൂപ്പൻ കഥകൾ പറയുന്നുണ്ടെന്ന് കൂട്ടുകാർ വന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അപ്പുവും അവരുടെ കൂടെ ആൽമര ചുവട്ടിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ കറുത്ത മുണ്ടും, ജുബ്ബയും ഇട്ട് കറുത്ത ഒരു തോർത്ത് മുണ്ട് തലയിൽ കെട്ടിയ ഇതുവരെ അവിടെയൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത നീളൻ താടിയുള്ള ഒരു അപ്പൂപ്പൻ കഥ പറയാൻ തയ്യാറായിരുന്നു, കുട്ടികൾ എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന് ചുറ്റും വട്ടം കൂടിയിരുന്നു.

 

അദ്ദേഹം എന്ത്‌ കഥയാണ് പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന ആകാംക്ഷയിൽ കുട്ടികൾ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ, വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിൽ ആലിലകൾ ആടുന്ന താളം ആവാഹിച്ചെടുത്തത് പോലെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി..

 

“പണ്ട് പണ്ട് എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഗ്രാമീണതയുടെ നൈർമല്യം ഓരോ കോണിലും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിരുന്ന, എങ്ങും വിളഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നെൽ പാടങ്ങളും, തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കരിമ്പനകളും, മലയടിവാരം വരെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന തെങ്ങിൻ തോപ്പുകളുമായി പച്ചപ്പണിഞ്ഞ് നിന്നിരുന്ന ഈ ഗ്രാമത്തിൽ കുപ്രസിദ്ധനായ ഒരു ഒടിയൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, ശങ്കരൻ എന്ന ചങ്ങൻ. കാതിൽ നല്ല തിളക്കമുള്ള കടുക്കനും, നല്ല കരിവീട്ടിയുടെ നിറവും, തീ പോലെ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളും ആറടി ഉയരവും ഉള്ള ഒരു ആജാനബാഹു, നാട്ടുകാരുടെയെല്ലാം പേടി സ്വപ്നം.

 

നാട്ടുപ്രമാണിയായ നാരായണൻകുട്ടി നായരുടെ കണ്ണെത്താ ദൂരമുള്ള തോട്ടങ്ങളുടെ കാവലായിരുന്നു ചങ്ങന്റെ ജോലി. സന്ധ്യ മയങ്ങിയാൽ ചങ്ങൻ കയ്യിൽ ഒരു മുള വടിയുമായി തോട്ടം കാവലിനിറങ്ങും”

 

“അതെന്തിനാ അപ്പൂപ്പാ തോട്ടം കാവൽ?”

 

കുട്ടികൂട്ടത്തിൽ എല്ലാ കാര്യത്തിനും എപ്പോഴും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന അപ്പുവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി അദ്ദേഹം ആ കഥ തുടർന്നു

 

“അത് പിന്നെ പകലൊക്കെ തോട്ടത്തിൽ ഇഷ്ടം പോലെ ജോലിക്കാർ ഉണ്ടാകും അതുപോലെ ഈ ജോലികളൊക്കെ നോക്കി നടത്താൻ കാര്യസ്ഥൻമാരും.

അന്നൊക്കെ നാട്ടിൽ ഭയങ്കര ദാരിദ്ര്യം ആയിരുന്നു, ജോലിക്കാർക്ക് നേരാംവണ്ണം കൂലിയൊന്നും കൊടുക്കില്ലായിരുന്നു മുതലാളിമാർ. അപ്പോ ഈ ജോലിക്കാർ തന്നെ രാത്രി ആകുമ്പോൾ തോട്ടത്തിൽ നിന്നും തേങ്ങയും, ചക്കയും, മാങ്ങയും മറ്റു വിളകളുമെല്ലാം മോഷ്ടിക്കാൻ വരും. എന്നാലെ അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു എല്ലാവർക്കും ആഹാരത്തിന് വല്ലതും തികയൂ, കാരണം അന്ന് കൂട്ടുകുടുംബങ്ങൾ ആയിരുന്നു, ഒരു വീട്ടിൽ തന്നെ കുറേയധികം ആളുകൾ ഉണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട് തോട്ടത്തിൽ നിന്നും ആരും ഒന്നും മോഷ്ട്ടിക്കാതിരിക്കാനാണ് ചങ്ങൻ്റെ കാവൽ. അവനെ എല്ലാവർക്കും പേടിയാണ്.

 

ചങ്ങൻ ഇറങ്ങിയാൽ പിന്നെ പെണ്ണുങ്ങളും കുട്ടികളും വീടിന്റെ പുറത്തിറങ്ങില്ല. അവനെകുറിച്ചു ഒരുപാട് ദുരൂഹമായ കഥകൾ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു നാട്ടുകാർക്കു. ചങ്ങന്റെ കാതിലെ തിളക്കമുള്ള കടുക്കൻ അവന് ഒടിവിദ്യ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത മുത്തച്ഛൻ കുപ്പൻ മരിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണി ചൂഴ്ന്നെടുത്ത് ഉണ്ടാക്കിയതാണ് എന്നത് അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കഥയായിരുന്നു.

 

 

ചങ്ങൻ ഒടിവിദ്യയിലൂടെ പല രൂപങ്ങളും സ്വീകരിക്കും, പ്രത്യേകിച്ചും നായ, പോത്ത് എന്നീ മൃഗങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾ, എന്നാൽ ഏത് രൂപം സ്വീകരിച്ചാലും അത് പൂർണ്ണമാകില്ല. എന്തെങ്കിലും വൈകല്യം ആ രൂപത്തിന് ഉണ്ടാകും, ചിലപ്പോൾ ഒരു കണ്ണ് ഉണ്ടാകില്ല, ചിലപ്പോൾ ഒരു കൈ, അല്ലെങ്കിൽ കാലോ ചെവിയോ അങ്ങിനെ എന്തെങ്കിലും ഒന്നുണ്ടാകില്ല, ഇത് ഒടിവിദ്യയുടെ ഒരു തന്ത്രമാണ്.

 

“അതെങ്ങനെയാ അപ്പൂപ്പാ ചങ്ങൻ ഒടിവിദ്യ ചെയ്യുന്നത്?”

 

അപ്പുവിന്റെ അടുത്ത ചോദ്യത്തിന് ഒന്നിരുത്തി മൂളികൊണ്ട് അദ്ദേഹം തുടർന്നു:

 

“ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകളുടെ ഭ്രൂണം പുറത്തെടുത്താണ് ചങ്ങൻ ഒടിവിദ്യക്കുള്ള മരുന്നു കൂട്ടുണ്ടാക്കിയിരുന്നത് എന്നാണ് പറയപ്പെട്ടിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകൾ ചങ്ങന്റെ കണ്ണിൽ പെടാതിരിക്കാൻ വളരെയധികം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

 

രാത്രിയിൽ ചങ്ങൻ ആ മരുന്നു ചെവിയുടെ പുറകിൽ പുരട്ടി ഇഷ്ടമുള്ള രൂപം സ്വീകരിക്കും, സൂര്യോദയത്തിനു മുമ്പായി അവൻ സ്വന്തം രൂപത്തിലേക്ക് മാറും, അല്ലെങ്കിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചാൽ ചങ്ങന് താൻ സ്വീകരിച്ച രൂപം നഷ്ടപ്പെടുകയും, പിടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അവൻ പകൽ സമയത്ത് ആരുടെയും കണ്ണിൽ പെടാതെ തോട്ടത്തിനുള്ളിൽ എവിടെയെങ്കിലും കഴിച്ചുകൂട്ടുമായിരുന്നു, കള്ളു കുടിക്കാൻ ഷാപ്പിൽ പോകാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവൻ പകൽ പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നത്. ചങ്ങനു ആരു പണം കൊടുത്താലും അവൻ അവർക്ക് വേണ്ടി ആരെയും അപായപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു.”

 

“അപ്പോ ഇന്നത്തെ കൊട്ടേഷന്റെ പ്രാചീന രൂപമായിരുന്നു ചങ്ങന്റെ ഒടിവിദ്യ, അല്ലേ അപ്പൂപ്പാ?”

 

അപ്പു വീണ്ടും ചോദ്യവുമായി എത്തി:

 

“അതെയതെ, ചങ്ങൻ കൂമൻ ആയി പനയുടെ മുകളിൽ ഇരിക്കാറുണ്ടെന്നും, പോത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ഇടവഴികളിൽ നിൽക്കാറുണ്ടെന്നും, നായയുടെ രൂപത്തിൽ വീട്ടുപടിക്കൽ വന്നു നിന്നു ഒച്ച വച്ചു വീട്ടുകാരെ ഉറങ്ങാൻ അനുവദിക്കാതെ ഉപദ്രവിക്കാറുണ്ടെന്നും മറ്റും പല കഥകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

അക്കാലത്ത് പല ദുർമരണങ്ങളും, അലസിയ ഗർഭങ്ങളും ചങ്ങന്റെ ഒടിവിദ്യയുടെ പേരിലാണ് ആരോപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്, അതിനാൽ ചങ്ങനോട് അടങ്ങാത്ത പകയുള്ള പല ആളുകളും അന്നിവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് സ്ഥലത്തെ പ്രധാന കന്നുകാലി കച്ചവടക്കാരനും സർവ്വോപരി അറിയപ്പെടുന്ന ചട്ടമ്പിയും ആയ തങ്കയുടെ അനുജനും ഗർഭിണിയായ ഭാര്യയും ദൂരൂഹസാഹചര്യത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടുന്നത്. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ഈ മരണങ്ങളും ചങ്ങന്റെ തലയിൽ വന്നു വീണു.

 

അന്ന് മുതൽ തങ്കയ്ക്ക് ചങ്ങനോട് അടങ്ങാത്ത പകയായിരുന്നു. അയാൾ നാട്ടുകാരോടെല്ലാം പല തവണ പറഞ്ഞിരുന്നു, “ഒടിയൻ ചങ്ങന്റെ അവസാനം എന്റെ കൈ കൊണ്ടായിരിക്കും. അവനെ ഞാൻ തീർക്കും.”

 

“എന്നിട്ട് തങ്കക്ക് ചങ്ങനെ കൊല്ലാൻ കഴിഞ്ഞോ അപ്പൂപ്പാ?”

 

അപ്പുവിന്റെ ആകാംക്ഷ അപ്പോഴേക്കും വാനോളമുയർന്നിരുന്നു.

 

അപ്പുവിന്റെ തലയിൽ ഒന്നു തലോടിക്കൊണ്ട് അപ്പൂപ്പൻ തുടർന്നു.

 

“അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു തിങ്കളാഴ്ച്ച കന്നുകാലി ചന്തയിൽ വച്ച് തങ്ക അറിഞ്ഞു, ചങ്ങൻ കള്ളു കുടിക്കാൻ ഷാപ്പിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന്. പിന്നെ ആയാൾ ഒന്നുമാലോചിച്ചില്ല, കയ്യിൽ ഒരു കത്തിയുമെടുത്ത് നേരെ ഷാപ്പിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ ചങ്ങൻ കള്ളു കുടിച്ചു ബോധം പോകാറായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. കുടിച്ചു ലക്ക് കെട്ട ചങ്ങന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് തന്നെ തങ്ക തന്റെ കത്തി കുത്തിയിറക്കി. പിന്നെ അവനെ അവിടെ നിന്നും വലിച്ചിഴച്ചു തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള കോട്ട കുന്നിന് മുകളിൽ കൊണ്ടു ചെന്നിട്ടു.

 

അവിടെ നിന്നും അയാൾ നേരെ പോയത് ചങ്ങന്റെ മുതലാളിയായ നാരായണൻകുട്ടി നായരുടെ അടുത്തേക്കാണ്.

 

“അതെന്തിനാ അപ്പൂപ്പാ തങ്ക നാരായണൻകുട്ടി നായരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയത്? അയാളല്ലേ ചങ്ങന്റെ മുതലാളി?”

 

അപ്പുവിന്റെ ആ സംശയം ഞങ്ങളിൽ പലരുടെയും മനസ്സിൽ ഉടലെടുത്തിരുന്നു.

 

അതു മനസിലാക്കിയ പോലെ ഞങ്ങളെ എല്ലാം ഒന്നു നോക്കിയതിനു ശേഷം അപ്പൂപ്പൻ തുടർന്നു.

 

“കാരണം തന്റെ ചില രഹസ്യ ഏർപ്പാടുകളെക്കുറിച്ച് ചങ്ങൻ കള്ളു കുടിച്ചു ബോധമില്ലാതെ ഷാപ്പിൽ വച്ച് വിളിച്ച് പറഞ്ഞതിൻറെ നീരസം കുറച്ചു കാലമായി മനസ്സിനുള്ളിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന നാരായണൻകുട്ടി നായർ പലതവണ തങ്കയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,

 

“നീ അവനെ അങ്ങു തീർത്തിട്ടു വാടാ, ബാക്കിയൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം” എന്ന്‌”

 

“എന്നിട്ട് അവിടെ പോയിട്ട് തങ്ക എന്താ പറഞ്ഞത്?”

 

അപ്പു വീണ്ടും ഇടക്ക് കയറി ചോദിച്ചു.

 

അതിനു മറുപടിയായി അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു.

 

തങ്ക അവിടെ പോയി നാരായണൻകുട്ടി നായരോട് പറഞ്ഞു,

 

“തമ്പ്രാ ഞാൻ ചങ്ങനെ കൊന്നു കോട്ടകുന്നിന്റെ മുകളിൽ കൊണ്ടു പോയി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്”

 

“വങ്കത്തരം പറയാതെ തങ്കാ, ചങ്ങൻ ചത്തിട്ടൊന്നുമുണ്ടാകില്ല, അവൻ നീ കൊണ്ടിട്ടിടത്തു നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് പോയിട്ടുണ്ടാകും ഇപ്പോൾ”

 

“ഇല്ല തമ്പ്രാ, ഞാൻ ശരിക്കും അവനെ കൊന്നു”

 

“ഓഹോ അപ്പൊ അവൻ വെള്ളം കുടിച്ചിട്ടാ ചത്തത് അല്ലേ?”

 

“അല്ല തമ്പ്രാ ഞാൻ അവനെ കള്ളുഷാപ്പിൽ വച്ച് കത്തി കൊണ്ടു കഴുത്തിൽ കുത്തിയാ കൊന്നത്”

 

“എടാ കൊശവാ, ചങ്ങൻ കള്ളു കുടിച്ചു തോട്ടിൽ വീണാണ് ചത്തത്. പിന്നെ അവന്റെ കഴുത്തിലെ മുറി, തോട്ടിൽ വീണപ്പോൾ വല്ല കുറ്റിയോ, കോലോ കൊണ്ടതായിരിക്കും. മനസ്സിലായോ നിനക്ക്? അവന്റെ ശവം നീ കൊണ്ടുപോയി ആ മാണിശ്ശേരിത്തോട്ടിൽ ഇട്, ബാക്കിയെല്ലാം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”

 

“എന്നിട്ട് തങ്കയെ പോലീസ് പിടിച്ചോ അപ്പൂപ്പാ?”

 

ഇത്തവണ ചോദ്യം കുട്ടികൂട്ടത്തിലെ പൊതുവേ നിശ്ശബ്ദനായ ഉണ്ണിയിൽ നിന്നും ആയിരുന്നു.

 

“തങ്കയെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്‌തെങ്കിലും നാരായണൻ കുട്ടി നായരെ പേടിച്ചു ഒരാൾ പോലും അയാൾക്കെതിരെ സാക്ഷി പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു കോടതി തങ്കയെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കി.

 

അങ്ങിനെ ഒരു നാടിന്റെ മുഴുവൻ പേടിസ്വപ്നമായ ഒടിയൻ ചങ്ങൻ അമ്മമാർക്ക് കുട്ടികളെ പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കാൻ ഉള്ള വെറുമൊരു കഥയായി മാറി.”

 

“ശരിക്കും ചങ്ങൻ ആളുകളെ കൊന്നിട്ടുണ്ടോ അപ്പൂപ്പാ?”

 

“അയാൾ ശരിക്കും ഒടിയൻ ആയിരുന്നോ?”

 

ഉണ്ണിക്ക് അകാംക്ഷ കാരണം ചോദിക്കാതിരിക്കനായില്ല

 

“മക്കളെ, എനിക്ക് തോന്നുന്നത് അന്നത്തെ നാടുവാഴികളുടെയും, നാട്ടു പ്രമാണിമാരുടെയും ഒക്കെ പല കൊള്ളരുതായ്മകളും പുറംലോകം അറിയാതിരിക്കാൻ ഉള്ള ഒരു മറയായിരുന്നു ചങ്ങനെ പോലുള്ള ഒടിയന്മാരും അവരിൽ ചാർത്തപ്പെട്ട പല ആരോപണങ്ങളും.”

 

“ഈ ചങ്ങന് വീട്ടുകാർ ആരുമില്ലേ അപ്പൂപ്പാ?”

 

അപ്പു വീണ്ടും ചോദ്യം ഉയർത്തി.

 

“ചങ്ങന് ഭാര്യയും ഒരു മകനും ഉണ്ടെന്നും അവർ ദൂരെ ഏതോ ദേശത്താണെന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഈ നാട്ടിൽ അവരെക്കുറിച്ച് അറിയുന്ന ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.”

 

ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയ താടി അപ്പൂപ്പന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ പൊടിഞ്ഞത് എന്തിനാണെന്ന് ആ കുട്ടികൂട്ടത്തിന് മനസ്സിലായില്ല.

 

ഒരു ചെറിയ നിശ്ശബ്ദതക്ക് ശേഷം അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു.

 

“ഇന്നത്തെ കഥ തീർന്നു, ഇരുട്ടായില്ലേ ഇനി മക്കളെല്ലാം വീട്ടിൽ പോക്കൊ.” അതും പറഞ്ഞു അപ്പൂപ്പൻ താടിയിൽ ഒന്നു തടവി ആൽത്തറയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഇരുൾ മൂടിയ ഇടവഴിയിലേക്ക് നടന്നു.

 

മനസ്സിൽ നൂറു ചോദ്യങ്ങളോടെ അവിടെ നിന്നും തിരിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, ആ ഇടവഴിയിൽ നിന്ന് അപ്പുവിനെ മറികടന്ന് ഏതോ ജീവി ഒരു മിന്നയം പോലെ ഓടി മറഞ്ഞത് പോലെ അവന് തോന്നി. വാലില്ലാത്ത ഒരു കറുത്ത നായ ആണോ അത്?? ചെറിയ ഒരു ഭയം ഉള്ളിൽ നാമ്പെടുത്തെങ്കിലും “ഏയ്, എനിക്ക് വെറുതെ തോന്നിയതായിരിക്കും” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അപ്പു മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

 

അഖിൽ ജയചന്ദ്രൻ.

 

 

 

മറവി

മറവി

*******

മറക്കാൻ ഞാൻ മറന്നു പോയി

അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ 

ഓർമകളുടെ ഉമ്മറത്തിണ്ണയിൽ 

ആ പഴയ ചാരുകസേരയിൽ 

ആർക്കും വേണ്ടാതെ ആരുടെയോക്കൊയോ ഓർമകളിൽ അനാഥനായി ഞാനിങ്ങനെ 

ഒരു ശാപാക്ഷരം പോൽ

ഇരുൾകുത്തി പെയ്യുന്ന 

മേഘ വിസ്ഫോടനങ്ങൾക്കു

സാക്ഷിയായി വെറുതെ 

വിറങ്ങലിച്ചു വീണുപോകില്ലായിരുന്നു

ശവകുടീരം

ശവകുടീരം

************

ഇന്നലെ മൂവന്തിക്കെന്റെ 

കൂടെ ചിരിചുല്ലസിച്ഛ് 

ആഘോഷിച്ചൊരെൻ 

കൂട്ടുകാരാ ഇന്നീ പുലരിയിൽ 

നീയെന്തേ കിടപ്പറക്കുള്ളിൽ 

തൂങ്ങിയാടുന്നു നിലം തൊടാതെ

പ്രണയത്തിന്റെ മുന്തിരിച്ചാറ്

ഒരിറ്റ് പോലും രുചിച്ചു നോക്കാതെ

ജീവിതത്തിന്റെ വഴിയോരങ്ങളിൽ

നിർവികാര ഹൃദയം 

വഴിവാണിഭം ചെയ്‌തോർ

നമ്മൾ മുജ്ജന്മ പാപത്തിന്റെ

പങ്കു പറ്റിയോർ

നിന്റെ ഓർമകളുടെ ഭാരവും

എന്റെ ചുമലിൽ ഇറക്കിവച്ചു

നീ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ

എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഞാനൊരുക്കട്ടെ

നിനക്കായൊരു ശവകുടീരം

പെരുമഴക്കാലം

പെരുമഴക്കാലം

××××××××××××××

വസുധേ വസുന്ധരെ നിൻ 

ഹൃദയത്തിന്റെ തെക്കേ മൂലയിൽ  

പാതി ജീവനോടെ കണ്ണീരുപ്പു ചേർത്തു 

മറ ചെയ്ത മൃതദേഹങ്ങളിൽ ചിലതിന്റെ കണ്ണുകളിപ്പോഴും ചീഞ്ഞളിയാതെ

തുറന്നു കിടപ്പുണ്ട് പെരുമഴക്കാലത്തെ മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ മണ്ണൊലിച്ചു പോകുമ്പോൾ ഒരു പുനർജനി തേടി

നിന്റെ കൺകോണിലിന്നും കണ്ണുനീർ

പൂക്കൾ വാടാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ

നിന്റെ മനസ്സിന്റെ കണ്ണീർപാടങ്ങൾ

ഇനിയും നിറഞ്ഞൊഴുകാതിരിക്കാൻ

കാപട്യത്തിന്റെ കാരിരുമ്പുകൊണ്ടൊരു

ചിറ കെട്ടണം ആർക്കും എത്തിനോക്കാൻ

കഴിയാത്തത്രയും ഉയരത്തിൽ..

മടക്കം

                          മടക്കം

                        ×××××××

ചോദ്യങ്ങളായിരമുള്ളിൽ തിളക്കുമ്പോൾ

പ്രയാസത്തിന്റെ കനൽകാറ്റേറ്റ്

പ്രതീക്ഷകൾ തൻ കൂരമ്പുമുനയേറ്റ്

പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞു മോഹങ്ങളില്ലാതെ 

മരിച്ചു ജീവിക്കുന്ന പ്രവാസീ...

മടക്കമില്ലാത്തോരീ വഴിയിൽ പാതിയിൽ തനിയേ തളർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ മരിക്കാതിരിക്കുവാനാകുമോ

ഈയൊരു രാത്രി കൂടി നിനക്ക്‌

കാലം കെടുത്താതെ നീ കാത്തു വച്ച

നിന്റെ കണ്ണിലെ ഒറ്റത്തിരിനാളം

മടക്ക ടിക്കറ്റുമായി വരും നാളെ വരേക്കും..

അഖിൽ ജയചന്ദ്രൻ.

ലാൽബാഗ് എക്സ്‌പ്രസ് - മരണത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ

എന്തോ ഒരു ദുസ്വപ്നം കണ്ടു ഞെട്ടിയുണർന്ന സഞ്ജയന് അൽപ്പ നേരത്തെക്കു താനെവിടെയാണെന്ന ഒരു പരിസരബോധം കിട്ടാതെ ചുറ്റുപാടും നോക്കിയപ്പോഴാണ് ഇപ്പോഴും  ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായത്. ഭീതിയോടെ ചുറ്റിലും നോക്കിയ അവൻ അങ്ങിങ്ങായി രണ്ടുമൂന്നു യാത്രക്കാർ ഇരുന്നുറങ്ങുന്നത് കണ്ടു.  കൂകി പായുന്ന തീവണ്ടിയേക്കാൾ വേഗതയിലാണ് ലാവ പോലെ പുറത്തേക്കൊഴുകുന്ന ചിന്തകൾ അവൻറെ തലച്ചോറിലൂടെ ഇരച്ചു പായുന്നത്. സ്വബോധത്തിലേക്ക്‌ തിരിച്ചെത്തിയ സഞ്ജയ്‌ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകളായി തന്റെ ജീവിതത്തെ തല കീഴായി മാറ്റിമറിച്ച നടുക്കുന്ന ഓർമകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.

'മരണത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ' അങ്ങിനെയാണ് സഞ്ജയന് എപ്പോഴും അച്ഛൻ കുമാരനെക്കുറിച്ചു തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. റയിൽവേ സ്റ്റേഷന് തൊട്ടടുത്തുള്ള വിക്ടോറിയ ഹോസ്പിറ്റൽ മോർച്ചറിയുടെ രാത്രി സൂക്ഷിപ്പുകാരൻ ആയ കുമാരൻ  ഒരിക്കൽ പോലും പകൽ ഉറങ്ങുന്നതോ, ഒന്ന് ചിരിക്കുന്നതോ അവൻ  കണ്ടിട്ടില്ല. കുമാരന്റെ കണ്ണുകൾ എന്നും ചുവന്നു കലങ്ങിയാണ് ഇരുന്നതെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പോലും അയാൾ  മദ്യപിക്കുന്നതോ മറ്റേതെങ്കിലും ലഹരി പദാർത്ഥങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതോ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടിട്ടില്ല. അച്ഛന്റെ അടുത്തു പോകാൻ അവനു ഭയമായിരുന്നു. തന്നോട് ഇന്നേവരെ അച്ഛൻ ഒരു വാക്ക് മിണ്ടിയിട്ടില്ല. പലപ്പോഴും അവനേ അയാൾ തുറിച്ചു നോക്കുമായിരുന്നു. ആ നോട്ടം അവനു പലപ്പോഴും ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളാണ് സമ്മാനിച്ചിരുന്നത്, കാരണം ആ നോട്ടം അത്രയും ഭീതിതമായിരുന്നു. കുമാരൻ എന്നും ഏകനായിരുന്നു. അയാൾക്ക് കൂട്ടുകാരായി സഞ്ജയുടെ അറിവിൽ ആരും തന്നെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെയൊരു മകൻ ഉണ്ടെന്നു പോലും ഓർക്കാത്ത രീതിയിലായിരുന്നു കുമാരന്റെ പെരുമാറ്റം. മറ്റു കുട്ടികളെയെല്ലാം അവരുടെ അച്ഛനമ്മമാർ  ലാളിക്കുന്നതും, അവരോടൊത്ത് കളിക്കുന്നതുമെല്ലാം  കാണുമ്പോൾ കൊതിയോടെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട് കുഞ്ഞുസഞ്ജയ്. അച്ഛന്റെ കണ്ണിൽ പെടാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറി നടക്കാൻ അവൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അവനെല്ലാം അവന്റെ അമ്മയായിരുന്നു. അച്ഛൻ  ഇല്ലാത്തപ്പോഴെല്ലാം അമ്മ അവനെ ആവോളം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അച്ഛനുള്ളപ്പോൾ ഒരിക്കൽ പോലും അമ്മ അവനോട് സ്നേഹം കാണിച്ചിരുന്നില്ല, അമ്മക്കും അച്ഛനെ വല്ലാത്ത ഭയമായിരുന്നു. അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒരിക്കൽ പോലും അയൽക്കാരുമായി സംസാരിക്കുകയോ ഏതെങ്കിലും രീതിയിൽ സഹകരിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അവന്  വീടിനടുത്തൊന്നും സുഹൃത്തുക്കളുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കൂടെ പഠിക്കുന്ന ചില സഹപാഠികൾ മാത്രമണവന് സുഹൃത്തുക്കളായുണ്ടായിരുന്നത് 

 

അവന്റെ അച്ഛനിൽ എന്നുമൊരു നിഗൂഢത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതായവനു തോന്നിയിരുന്നു. 'ജീവനില്ലാത്തവരുടെ ഇടയിലെ ജീവനുള്ളവനായത് കൊണ്ടായിരിക്കാം ചിലപ്പോൾ അച്ഛനങ്ങിനെ ആയത്', എന്നു വിശ്വസിക്കാനായിരുന്നു അവനിഷ്ടം.ഇടക്കിടെ മൂന്നും നാലും ദിവസമൊക്കെ അച്ഛൻ വീട്ടിൽ വരാതിരിക്കുമ്പോൾ അമ്മയിരുന്നു കരയുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ എന്തിനാണ് കരയുന്നതെന്നു എത്ര ചോദിച്ചാലും അമ്മ ഒരിക്കലും വ്യക്തമായൊരുത്തരം നൽകിയിരുന്നില്ല. പിന്നെ അവൻ  അമ്മയോട് അതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും ചോദിക്കാതെയായി. അന്നൊക്കെ പല ട്രെയിൻ അപകടങ്ങളും ഉണ്ടായി നിരവധി പേർ മരിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അച്ഛന് ജോലിക്കൂടുതലുള്ളത് കൊണ്ടാണ് വീട്ടിലേക്ക്‌ വരാത്തതെന്നാണ് അവൻ വിചാരിച്ചിരുന്നത്. അവനാണെങ്കിൽ അതു വളരെ സന്തോഷമുള്ള കാര്യവുമായിരുന്നു.

അങ്ങിനെ കോളേജ് പഠനം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ

ജോലിക്കെന്നും പറഞ്ഞു കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ചെന്നൈയിലേക്ക് പോയതും അവിടെ ഒരു ജോലിക്ക് കയറിയതുമെല്ലാം സഞ്ജയന് അച്ഛനിൽ നിന്നുമുള്ളൊരൊളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു. ചെന്നൈയിൽ എത്തിയതിനു ശേഷം ഒരിക്കൽ പോലും സഞ്ജയ് വീടുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. സ്വന്തമായി ഒരു മൊബൈൽ ഫോണില്ലാത്ത, എങ്ങിനെയാണൊരു ഫോൺ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതെന്നറിയാത്ത അമ്മയെ ബന്ധപ്പെടാൻ അവനു മറ്റ്‌ മാർഗങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു സത്യം.

ആദ്യ ശമ്പളം കിട്ടിയപ്പോൾ തന്നെ സഞ്ജയ് അമ്മക്ക് വേണ്ടിയൊരു ഫോൺ വാങ്ങിച്ചു. അമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ അടങ്ങാത്ത തിരകളായി അലതല്ലി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ വെള്ളിയാഴ്ച ഓഫീസിൽ നിന്നും പകുതി ദിവസം അവധിയെടുത്ത്  ഉച്ചതിരിഞ്ഞുള്ള ട്രെയിനിൽ വീട്ടിലേക്കു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്. വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന കാര്യമവൻ ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും രാത്രി പത്തുമണിയായി. രാത്രിയായതു കൊണ്ടു എന്തായാലും വീട്ടിൽ അച്ഛനുണ്ടാകില്ലെന്നുറപ്പായിരുന്നു. വീട്ടിൽ വെളിച്ചമൊന്നും കാണുന്നില്ല, വാതിൽ പുറത്തു നിന്നും പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു, ഉള്ളിൽ ആരുമുള്ളതായി തോന്നുന്നില്ല, അയൽക്കാരെല്ലാം നല്ല ഉറക്കമായിരിക്കുന്നു. ഇനിയെന്തു ചെയ്യും എന്നാലോചിച്ചു കുറച്ചു നേരം അവിടെ നിന്ന അവൻ,  തന്റെ ബാഗ്‌ വീടിന്റെ പുറകുവശത്തു കൊണ്ടു പോയി വച്ചു. എന്തായാലും അച്ഛനെ ഒന്നു പോയി കണ്ടു നോക്കാം. ചിലപ്പോൾ അച്ഛനറിയാമായിരിക്കും അമ്മയെവിടെയാണെന്നു. അങ്ങിനെ സഞ്ജയ് അച്ഛനെ തിരഞ്ഞു വിക്ടോറിയ ഹോസ്പിറ്റൽ ലക്ഷ്യമാക്കി കയ്യിലെ മൊബൈലിന്റെ  മങ്ങിയ വെളിച്ചവുമായി നടന്നു നീങ്ങി. 

വിക്ടോറിയ ഹോസ്പിറ്റലിലെ  മോർച്ചറി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത് പ്രധാന കെട്ടിട സമുച്ചയത്തിൽ നിന്നും  മാറി ആശുപത്രിയുടെ പിന്നിലുള്ള ചെറിയ കുറ്റികാടിനിടയിലുള്ള തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിലായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണ കാലത്തു പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ച ആ ആശുപത്രിയിൽ ഇന്നും ആധുനികതയുടെ ഒരു സ്പർശനവും ഏൽക്കാതെ നിൽക്കുന്നത് ആ മോർച്ചറി കെട്ടിടം മാത്രമാണ്. രാത്രി ഡ്യൂട്ടിക്ക് എന്തായാലും അച്ഛൻ അവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തിലാണ് സഞ്ജയ് അങ്ങോട്ട് പോയത്. മോർച്ചറിയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ആരെങ്കിലുമുള്ളതിന്റെയൊരു ലക്ഷണവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കയ്യിലുള്ള മൊബൈൽ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മോർച്ചറിയുടെ വരാന്തയിൽ കയറി ചില്ലു ജാലകത്തിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോഴാണ് മോർച്ചറിയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതായി തോന്നിയത്. ആ  ജനാലയിലൂടെ അവ്യക്തമായി എന്തോ നിഴൽ രൂപം അനങ്ങുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.പൂട്ടാതെ കിടന്ന മുൻവാതിലിലൂടെ ഉള്ളിൽ കടന്ന് നോക്കിയപ്പോഴാണ് ആ നടുക്കുന്ന കാഴ്ച്ചയവൻ കണ്ടത്, വല്ലാത്തൊരുന്മാദാവസ്‌ഥയിൽ ആരോ ഒരാൾ ഏതോ ലഹരിക്ക് അടിമപ്പെട്ട പോലെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഉലാത്തുന്നു, പിറുപിറുക്കുന്നു, നിലത്തിരുന്നെന്തോ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ കാഴ്ച്ചകൾ വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. സഞ്ജയ് വാതിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കുറച്ചു കൂടി തുറന്നു മെല്ലെ അകത്തു കടന്നു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു  അലമാരകൾക്കിടയിലായി മറഞ്ഞിരുന്നു.

                അവിടെയവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ കാഴ്‌ച്ചയായിരുന്നു. അവിടെയൊരു പൈശാചിക രൂപം അടിമുടി ഭസ്മത്തിൽ കുളിച്ച് പൂർണ നഗ്നനായി കയ്യിൽ രക്തമിറ്റു വീഴുന്ന ഒരു വലിയ മാംസ കഷ്‌ണവുമായി അങ്ങുമിങ്ങും ഉലാത്തുന്നു. ഇടക്കിടെ ആ മാസകഷ്ണം കടിച്ചു വലിക്കുന്നുണ്ട്. നീണ്ട മുടി മുഖത്തേക്കു വീണു കിടക്കുന്നതിനാൽ ആ പൈശാചിക രൂപത്തിന്റെ മുഖം അവ്യക്തമായിരുന്നു. അവനു   പണ്ടെന്നോ, എവിടെയോ വായിച്ചറിഞ്ഞ അഘോരികളുടെ രൂപമാണപ്പോൾ മനസ്സിലേക്ക് ഓടി വന്നത്‌.  നിലത്തു പല പ്രായത്തിലുള്ള സ്ത്രീകളുടെ ശവശരീരങ്ങൾ  ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.  അതിലൊരു ശവത്തിന്റെ തുടയിൽ നിന്നും രക്തം പുറത്തേക്കൊഴുകുന്നു. അല്പ നേരത്തിനു ശേഷം നിലത്തു തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ചു കിടക്കുന്ന സ്ത്രീ ശരീരങ്ങളിലൊന്നിനെ അയാൾ ഭ്രാന്തമായി ഭോഗിക്കുന്നു.. ഒരുന്മാദിയെ പോലെ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പുന്നു. ഇടക്കിടെ കയ്യിലുള്ള മാംസകഷ്ണം ആസ്വദിച്ചു കടിച്ചു പറിക്കുന്നു.

               മനസ്സു മരവിക്കുന്ന ആ കാഴ്ച്ചയിൽ തരിച്ചിരുന്നു പോയ അവന്  സ്വബോധം കിട്ടാൻ കുറച്ചു സമയമെടുത്തു. അൽപ്പനേരം കൂടി ആ കാഴ്‌ച്ച കണ്ടിരുന്ന  സഞ്ജയന് മനം പുരട്ടി ഛർദ്ദിക്കാൻ വന്നു. വായ് പൊത്തി പിടിച്ചവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച സഞ്ജയ്യുടെ വായിൽ നിന്നുമറിയാതെ ഒരു ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നു. ശവഭോഗം ചെയ്യുന്ന ആ പൈശാചിക രൂപം  ശബ്ദം കേട്ട് പെട്ടന്ന് സഞ്ജയ്യുടെ നേർക്കു  മുഖം തിരിച്ചു. തീ പാറുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകൾ തന്റെ  നേർക്കു നീളുന്നതവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് സഞ്ജയ് ആ മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ടത്. ആ മുഖം അതവന്റെ അച്ഛൻ കുമാരന്റെ മുഖമായിരുന്നു.അതേ അതവന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു. ഞെട്ടി വിറങ്ങലിച്ചു പോയ സഞ്ജയ് ഒരു പ്രതിമ പോലെ അനങ്ങാൻ കഴിയാതെ നിന്നു. 

കുമാരൻ അവനെ കണ്ടെന്നുറപ്പായി.ഒരു കാട്ടു മൃഗത്തെ പോലെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റവന്റെ നേർക്ക് പാഞ്ഞു വന്ന ആ ഭീകര രൂപം പെട്ടെന്ന് ഒരു നിമിഷമൊന്നു നിന്നു, എന്തോ തിരയുന്നത് പോലെ ചുറ്റിലും നോക്കി.

ആ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സഞ്ജയ് അവിടെ നിന്നുമിറങ്ങിയോടി. മോർച്ചറിയോട് ചേർന്നു കിടക്കുന്ന റയിൽവേ ലൈനിലൂടെ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടാതെ പരമാവധി വേഗത്തിലോടിയ അവൻ  ആദ്യം കണ്ട ട്രെയിനിൽ ചാടി കയറി ഒഴിഞ്ഞ ഒരു സീറ്റിനടിയിൽ പതുങ്ങിയിരുന്നു. കണ്ണു തുറന്നു നോക്കാൻ പോലും അവനു ഭയമായിരുന്നു.

ഇരുളിന്റെ മറവിൽ ശ്വാസം വിടാൻ പോലും ഭയന്ന് ആ സീറ്റിനടിയിൽ പതുങ്ങിയിരുന്ന സഞ്ജയന് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ട്രെയിൻ പതിയെ ഓടി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണത്‌. ആളും അനക്കവുമില്ലാത്ത ആ കംപാർട്ട്‌മെന്റിൽ ജനലിനരികിലുള്ള സീറ്റിലേക്കു തളർന്ന് വീണുപോയി സഞ്ജയ്. കണ്ട ഭീകരതയുടെ ആഘാതത്തിൽ, മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടതിന്റെ ഞെട്ടലിൽ മനസ്സും ശരീരവും തളർന്നു പോയ അവന്റെ കണ്ണുകൾ താനെ അടഞ്ഞു പോയി. എങ്ങോട്ടാണെന്നറിയതെ അവനെയും വഹിച്ചു കൊണ്ടാ ട്രെയിൻ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു.

പതിയെ കണ്ണു തുറന്ന സഞ്ജയ് താനെവിടെയാണെന്ന തിരിച്ചറിവു വന്നപ്പോൾ ചുറ്റിലും നോക്കി. ട്രെയിനിൽ ആളുകൾ നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.അവിടെ കണ്ട ചില മുഖങ്ങൾ അവനു നല്ല മുൻപരിചയമുള്ളത് പോലെ തോന്നി. ചിലരെല്ലാം അവനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്‌. ആരോടുമൊന്നും സംസാരിക്കാനുള്ള മാനാസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല അവൻ . ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും ആ ട്രെയിൻ ചെന്നൈയിലോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്നു മനസ്സിലായി.

കുറച്ചു ദൂരം ആ ട്രെയിൻ ഓടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവനു വല്ലാതെ അസഹ്യമയൊരു ഗന്ധം കാറ്റിലൂടെ അവനിലേക്ക് വരുന്നതായി തോന്നി. ആരോ പിടിച്ചു നിർത്തിയ പോലെ ട്രെയിൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നറിയാൻ ജനാല വഴി പുറത്തേക്കു നോക്കിയ അവൻറെ മൂക്കിലോട്ടു അസഹ്യമായോരു മണം അടിച്ചു കേറുന്നത് പോലെ തോന്നി.

ജനാലയിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റിയ അവൻ കണ്ടത്  എതിർവശത്തായി പുതിയൊരു യാത്രക്കാരൻ വന്നിരിക്കുന്നതാണ്. അതുമീ വേനൽക്കാലത്ത് തല വഴിയൊരു പുതപ്പിട്ട് ശരീരവും മുഖവുമെല്ലാം മറച്ച ഒരു വൃദ്ധൻ. ട്രെയിൻ വീണ്ടും നീങ്ങി തുടങ്ങി.വീണ്ടും കാറ്റടിച്ചു തുടങ്ങി. ട്രെയിനിന്റെ വേഗം കൂടുന്നതിനസുരിച്ചു കാറ്റിനും വേഗം കൂടി.ആഞ്ഞു വീശിയ കാറ്റിൽ മറുവശത്തിരുന്ന വൃദ്ധന്റെ തലയിൽ നിന്നും പുതപ്പു മാറി പോയി. അപ്പോഴാണ് അവൻ  ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്‌, തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നയാൾ തന്നെത്തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകൾ ഒരു തീഗോളം പോലെ ജ്വലിക്കിന്നു.അതു കണ്ട അവന്റെ മനസ്സിൽ ഭയം അരിച്ചിറങ്ങി.അവൻ മെല്ലെ അവിടെ നിന്നും മാറി മറ്റൊരു സീറ്റിൽ ഇരിക്കാൻ വേണ്ടി എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആ വൃദ്ധൻ അവനെ പിന്തുരുന്നു. ഭയത്തിന്റെ തീനാമ്പുകൾ സിരകളിലേക്കു കത്തി പടർന്നപ്പോൾ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല . അവൻ അതിവേഗത്തിൽ ഓടി ആ ട്രെയിനിന്റെ വാതിലിലൂടെ  പുറത്തേക്കെടുത്തു ചാടി.

അതികഠിനമായ സൂര്യകിരണങ്ങൾ മുഖത്തടിച്ചപ്പോഴാണ് സഞ്ജയ് കണ്ണു തുറന്നത്‌. അസഹ്യമായ ചൂടിൽ കണ്ണു തുറക്കാൻ വല്ലാതെ പാടുപെട്ടു.കണ്ണ് തുറന്നു ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോഴാണ് അവന്  താനിപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നു ബോധ്യമായത്.മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന അവന്  കൈകാലുകൾക്കെല്ലാം വേദനയനുഭവപ്പെട്ടു. വലിയ പരിക്കുകളൊന്നുമില്ല. വല്ലാതെ ദാഹിക്കുന്നു. റെയിൽവേ ട്രാക്കിനോട് ചേർന്നുള്ള ചതുപ്പിലേക്കാണ് ട്രെയിനിൽ നിന്നും അവൻ ചാടിയത് .  ചുറ്റിലും മനുഷ്യവാസത്തിന്റെതായ ഒരു ലക്ഷണവുമില്ല. വീഴ്ച്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ അവന്റെ കയ്യിലെ വാച്ചും മൊബൈലും നിശ്ചലമായിരുന്നു. ഭാഗ്യം കൊണ്ട് പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടിരുന്ന പേഴ്സ് നഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നില്ല.അവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റു മുടന്തി മുടന്തി സഞ്ജയ് കുറച്ചു ദൂരം ആ റെയിൽവേ ട്രാക്കിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. 

                   വല്ലാത്ത ക്ഷീണം. അവിടെ അടുത്തു കണ്ട ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിച്ചു. അല്പനേരത്തിനു ശേഷം ഏതാണാ സ്ഥലമെന്നോ, അപ്പോഴേത്ര സമയമായെന്നോ ഒന്നുമറിയാതെ അവനവിടെ നിന്നും നടന്നു തുടങ്ങി. കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ അവിടെ ദൂരെ ഒരു പൊട്ടു പോലെ എന്തോ കാണുന്നു.കുറച്ചു കൂടി മുന്നോട്ടു പോയപ്പോൾ അവിടെ മഞ്ഞ നിറത്തിൽ ഒരു ദിശാസൂചിക. അടുത്തു പോയി നോക്കിയപ്പോൾ അതിൽ 'ജോലർപെട്ട ജംഗ്ഷൻ' എന്നെഴുതിയതു കണ്ട അവൻ കരയണോ  ചിരിക്കണോ  എന്നറിയാത്ത ഒരവസ്‌ഥയിലായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തൊരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ എന്ന  ചിന്ത അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക്‌ ഒരൂർജ്ജപ്രവാഹമായി പടർന്നു കയറി. അവനതിവേഗം ആ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

 അവിടെയെത്തിയതും ആദ്യം കണ്ട പൈപ്പിൽ നിന്നും അവൻ ആർത്തിയോടെ കുറെ വെള്ളം കുടിച്ചു. പിന്നെ സ്റ്റേഷൻ പ്ലാറ്ഫോമിലുള്ള കടയിൽ നിന്നുമൊരു ഷർട്ടും പാന്റും കൂടി വാങ്ങി. അതിനു ശേഷം അവിടെയുള്ള കുളിമുറിയിൽ പോയി തന്റെ ദേഹത്തു പറ്റിയ മണ്ണും ചളിയുമെല്ലാം കഴുകി കളഞ്ഞവൻ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം മാറ്റി. 

ഇനി എന്തെന്നാലോചിച്ചു നിൽക്കുന്ന സഞ്ജയുടെ മനസ്സിലൂടെ തലേദിവസം രാത്രി മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ മിന്നി മറഞ്ഞു.ആ ചിന്തകൾ വീണ്ടുമവനെ ഭയചകിതനാക്കി. താൻ ഇന്നലെ കണ്ടതും അനുഭവിച്ചതുമെല്ലാം സത്യമാണോ, അതോ തന്റെ വെറും തോന്നാലോണോ എന്നു വരെയവൻ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു പോയി.  ബാംഗ്ലൂരിലേക്കു പോകണോ അതോ ചെന്നൈയിലേക്ക് പോകണോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പം അവനെ പിടിമുറുക്കി. അവസാനം അവൻ ബാഗ്ലൂരിലേക്ക് തന്നെ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. തന്റെ അമ്മക്ക് എന്തു പറ്റിയെന്നറിയണം, അച്ഛനെക്കുറിച്ചു പോലീസിൽ പരാതി കൊടുക്കണം.

     റിസെർവഷൻ കൗണ്ടറിൽ പോയി ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക്  എപ്പോഴാണിനി ട്രെയിനെന്നന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, ഇനി രണ്ടു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞുള്ള ലാൽബാഗ് എക്‌സ്‌പ്രസ്‌ ആണുള്ളതെന്നറിഞ്ഞു. അവനാ ട്രെയിനിൽ ജനറൽ കമ്പാർട്മെന്റിലൊരു ടിക്കറ്റെടുത്തു. അവിടെയുള്ള  ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ഭക്ഷണം വാങ്ങി കഴിച്ച് അവൻ വിശ്രമ മുറിയിലിരുന്ന് നന്നായൊന്നുറങ്ങി. ഉറക്കത്തിനിടക്കു ഇന്നലെ മോർച്ചറിയിൽ കണ്ട അച്ഛന്റെ രൂപം മുന്നിൽ വന്നു തന്റെ കഴുത്തു ഞെരിച്ചു കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്വപ്നം കണ്ട് ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റ അവന്, തന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചത് പോലെ തോന്നി. പിന്നെയവനുറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കുറച്ചു നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം അവൻ ലാൽബാഗ് എക്‌സ്‌പ്രസിന്റെ  അന്നൗൻസമെന്റ് കേട്ടപ്പോൾ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്കിറങ്ങി നിന്നു.

അൽപ്പ സമയത്തിനകം ലാൽബാഗ് എക്‌സ്‌പ്രസ്‌ ആരെയോ കണ്ടു ഭയന്നോടിതളർന്ന പോലെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ വന്ന് നിന്നു. 

വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ലാത്തതു കൊണ്ടു  സഞ്ജയന്   ജനാലക്കരികിലുള്ള സീറ്റ് തന്നെ ലഭിച്ചു. പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ബഹളങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന  അവന് പെട്ടെന്നവിടെ നിന്നുമാരോ ഒരാൾ തന്നെ അതിരൂക്ഷമായി നോക്കുന്നതു പോലെ തോന്നി. സീറ്റിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു ട്രെയിനിന്റെ വാതിൽക്കൽ പോയവൻ നോക്കിയെങ്കിലും  അപ്പോഴേക്കും ട്രെയിൻ ഓടി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആരെയുമവനവിടെ കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും ഭയത്തിന്റെ കണികകൾ അരിച്ചു കയറാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് എക്സാമിനർ അതു വഴി വന്നത്. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടപ്പോൾ നല്ല മുഖപരിചയം തോന്നി. പക്ഷേ ആരാണെന്നു മനസ്സിലായില്ല. തന്നെ സഹായിക്കാൻ ചിലപ്പോൾ ഇയാൾക്ക് പറ്റിയേക്കും, പക്ഷേ താൻ പറയുന്നതൊന്നും ഇയാൾ വിശ്വസിക്കണമെന്നില്ല. എന്നാലും അവൻ  അങ്ങോട്ട് പോയി അയാളോട് സംസാരിച്ചു. അങ്ങിനെയാണ് ഇതു താൻ പഠിച്ച അതേ സമയത്തു തന്റെ കോളേജിൽ പഠിച്ച അനിരുദ്ധ ബാല ആണെന്നു മനസ്സിലായത്. പെട്ടെന്ന് തങ്ങളുടെ പിന്നിലായി ആരോ വന്നു നിന്നു തങ്ങളെ നീരീക്ഷിക്കുന്നതായി സഞ്ജയന് തോന്നി. അതോടെ അവൻ സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചു തന്റെ സീറ്റിൽ ചെന്നിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് കലുഷിതമായിരുന്നു. ട്രെയിനിന്റെ വേഗം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ചു സുഖകരമായ കാറ്റും സഞ്ജയന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാറ്റിന്റെ ശീതളിമയും, ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷീണവും കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ അവൻ  അറിയാതൊന്നു മയങ്ങിപ്പോയി. പിന്നെയെപ്പോഴോ അസഹ്യമായ ഒരു ഗന്ധം മൂക്കിലോട്ടു അടിച്ചു കയറിയപ്പോഴാണ് അവൻ കണ്ണ് തുറന്നത്. ഞെട്ടി വിറച്ചു തന്റെ ചുറ്റിലും നോക്കിയ അവൻ  നടുങ്ങി പോയി. തന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന യാത്രക്കാരെയൊന്നും കാണുന്നില്ല. അവർക്ക് പകരം ഇന്നലെ താൻ ചെന്നൈയിലോട്ടുള്ള ട്രെയിനിൽ കണ്ട വൃദ്ധനെ പോലെ പുതപ്പ് കൊണ്ടു മൂടി പുതച്ച കുറെ വൃദ്ധന്മാർ തന്റെ ചുറ്റിലുമിരിക്കുന്നു. അവരെല്ലാം തന്നെ തന്നെയാണ് നോക്കുന്നത്. അവരുടെ കണ്ണുകളെല്ലാം തീഗോളം പോലെ ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭയം കൊണ്ടു തരിച്ചു പോയ സഞ്ജയന് അവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് ഓടണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും അനങ്ങാൻ പോലും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ആ വൃദ്ധരിൽ ഒരാൾ അവന്റെ  മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ സഞ്ജയ് പേടിച്ചു വിറച്ചു പോയി. അതവന്റെ അച്ഛൻ കുമാരനായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും തീ പാറുന്നത് പോലെ  അവന് തോന്നി. ആ കണ്ണുകളെ നേരിടാനാവാതെ അവൻ തല കുനിച്ചു. പെട്ടെന്ന് വലിയ ഒരു ശബ്ദം അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. ട്രെയിൻ വല്ലാതെ ഒന്നു ആടിയുലഞ്ഞു.  കണ്ണിൽ ഇരുട്ടു കയറുന്നത്‌ പോലെ അവന് തോന്നി. പെട്ടെന്നവൻ  ഇരുളാഴങ്ങളിലേക്കു വീണുപോയി,  ശ്വാസം പോലും കിട്ടാത്തത്രയും താഴേക്ക്. താഴോട്ടു പതിക്കുന്നതിനിടക്കു സഞ്ജയ് കണ്ടു വളയിട്ട രണ്ടു കൈകൾ തന്റെ നേർക്കു നീളുന്നത്...തന്നെ കോരിയെടുത്തു മാറോട് പുൽകുന്നത്..

അഖിൽ ജയചന്ദ്രൻ.

പ്രണയം ഒരു നേർക്കാഴ്ച്ച

പ്രണയം ഒരു നേർക്കാഴ്ച

**************************

പ്രണയം അവന്

-------------------------

പ്രണയം അവനൊരു ലഹരിയാണ്.. 

മനസ്സിൽ നിന്നും ശരീരത്തിലേക്ക്    കെട്ടുപിണഞ്ഞു ഉന്മാദത്തിന്റെ വഴിത്താരകൾ സമ്മാനിക്കുന്ന ലഹരി! 

പ്രണയമവനൊരു നിലക്കാത്ത സഞ്ചാരമാണ് ......

അവനിൽ ഒരു  നീരുറവയായി  പതിയെ പുഴയായി ഒടുവിൽ  അവളിൽ പതിക്കുന്ന കടൽ! 

പ്രണയമവനൊരു ചിലന്തിവലയാണ്.. 

ആളൊഴിഞ്ഞ കോണിൽ പതിയിരുന്നവളെ വലിഞ്ഞു മുറുക്കി നിശ്ശബ്ദയാക്കുന്ന ചടുലത ! 

പ്രണയമവനൊരു  ചൂതാട്ടമാണ് … 

ജയിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം കളിക്കുന്ന നെറികേടിന്റെ, വഞ്ചനയുടെ പ്രത്യയശാസ്‌ത്രം!

പ്രണയമവനൊരു  ആഘോഷമാണ് ..

സിരകളിൽ പെരുമ്പറ കൊട്ടി ദ്രുതതാളമായ് പിടഞ്ഞു തീരുന്ന ജീവന്റെ ആസുരത!

പ്രണയമവനെ തീവ്രവാദിയാക്കി ! 

തന്റെ ചിന്തകളും വിശ്വാസങ്ങളും മാത്രമാണ് ശെരിയെന്നു ചിന്തിക്കുന്നൊരു പ്രണയവാദി ..

പ്രണയം അവൾക്ക് 

-------------------------------- 

പ്രണയമവൾക്കൊരു വേദനസംഹാരിയാണ് 

ഹൃദയത്തിലേറ്റ മുറിവിന്റെ ആഴങ്ങലിൽനിന്നവളെ 

കൈപിടിച്ചുയർത്തുന്ന മാന്ത്രികസ്പർശം ! 

പ്രണയമവൾക്കൊരു  കളിപ്പാട്ടമാണ് ..

പല വർണ്ണങ്ങളിൽ മഴവില്ലു തീർക്കുന്ന 

ഉള്ളു പൊള്ളയായ ഒരു  നീർക്കുമിള !

പ്രണയമവൾക്കൊരു നെടുവീർപ്പാണ് 

ശൈത്യകാലത്തെ നനുത്ത പ്രഭാതത്തിലെ കട്ടിപ്പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒരായിരം കഥകൾ മെനയുന്ന മൗനത്തിന്റെ താളം !

പ്രണയമവൾക്കൊരു ഇത്തിൾകണ്ണിയാണ് 

അവളിൽനിന്നുയിർകൊണ്ട് 

അവളുടെ നീരൂറ്റികുടിച്ചവളെ  ഇല്ലാതെയാക്കുന്ന ആത്മവഞ്ചന  ! 

പ്രണയമവൾക്കൊരു തുരുത്താണ്‌ 

നൊമ്പരങ്ങളുടെയും മോഹഭംഗളുടെയും  

കടൽ താണ്ടിയെത്തുമ്പോൾ 

അകലങ്ങൾ കൂടുന്ന മരീചിക! 

പ്രണയമവളെ  മാറാരോഗിയാക്കി ! 

അവളിലെ അവളെ അവൾ  പോലുമറിയാതെ ചിതയലേക്കെത്തിച്ച   

പ്രണയരോഗി!! 

അഖിൽ ജയചന്ദ്രൻ

പ്രണയവും വിരഹവും

വിരഹം പ്രണയത്തോട് ചൊല്ലി,

ഹേ സുഹൃത്തേ, നിന്നിൽ നിന്നാണ്‌

ഞാൻ ഉയിരേറ്റതെങ്കിലും

നിന്നിലെ രസമുകുളങ്ങൾക്ക് ഉൾപുളകമേറ്റിയ മധുരങ്ങളെല്ലാം 

എനിക്ക് കുടിച്ചിറക്കാനാകാത്ത 

ചവർപ്പുനീരാകുന്നു.

നിന്നിൽ കുളിരായ സ്നേഹസല്ലാപത്തിൻ വർഷകാലങ്ങൾ എന്റെ കണ്ണിൽ പെയ്യാതെ മരവിച്ചു നീലിച്ച 

കാർമേഘ തിരകളാകുന്നു.

എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് 

ഒരു ജാരനെ പോലെ ഒളിച്ചു കടന്ന 

നിന്റെ നീരാളി കൈകൾ, 

എന്നാത്മാവിനുണ്ണാൻ പാഴ്സ്മൃതികൾ തൻ അരക്കുമ്പിൾ മിഴിനീരു നൽകി 

എന്റെ ഹൃദയഭിത്തികളെ 

വരിഞ്ഞു മുറുക്കി തുടങ്ങുമ്പോൾ,

നീയറിയാതെ ഞാൻ മാഞ്ഞു പോകുന്നു,

നീയറിയാതെ ഞാൻ മരണമാകുന്നു.

അഖിൽ ജയചന്ദ്രൻ.