അച്ഛൻ

                          അച്ഛൻ

                    × ××××××××××

മെയ്യു മണ്ണാക്കി, വിയർപ്പു നനവാക്കി

നെഞ്ചിലെ വറ്റാത്തൊരാവേശം

ഊർജ്ജമാക്കി, ഞാനാം വിത്തിനു വയലൊരുക്കി, നട്ടുനനച്ചെന്നെ ഉരുവാക്കിയ കർഷകനെന്നച്ഛൻ

പാതിവഴിയിൽ വീണുപോകാതിരിക്കാൻ,

പിന്നിട്ട വഴികൾ മറക്കാതിരിക്കാൻ

ഓർമ്മതൻ ഊന്നുവടികളെന്നിൽ

ചേർത്തുവച്ച് നിന്നിൽ ഞാനുണ്ടെന്ന്‌

ആദ്യമായ് ചൊല്ലി പഠിപ്പിച്ചതെന്നച്ഛൻ

നീയാം തിരിനാളമെന്നിൽ കൊളുത്തിയ

ആയിരം പന്തങ്ങളെന്നിലുള്ളിൽ

ജ്വലിക്കുമ്പോൾ ഏതു പാതിരാവിലും

വഴി പിഴക്കാതെ ഞാൻ മുന്നോട്ട് 

പോകുമീ ചടുലമാം ജീവിതപാതകളിൽ

കാതങ്ങളെത്ര കടന്നുപോയാലും

കാലങ്ങളെത്ര തീർന്നുപോയാലും

എന്നിലേക്കെന്നും പെയതിറങ്ങുന്നൊരാ

പുണ്യതീർത്ഥമായെന്നുമുണ്ടാകണം

എന്നുൾക്കരുത്തായെന്നച്ചനെന്നുമേ...

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

അഖിൽ ജയചന്ദ്രൻ

മുഖം

മരണത്തിന്റെ മുഖം 

കറുപ്പാണെന്നവർ

പ്രണയത്തിന്റെ മുഖം 

ചുവപ്പാണെന്നിവർ

പക്ഷേ പ്രണയിച്ചു 

ചതിക്കപ്പെട്ട് മരണത്തിലേക്ക്

ഊളിയിട്ടവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നെന്നു ഞാൻ....

അഖിൽ ജയചന്ദ്രൻ

മുറിവ്

നീയാം ഉൾമുറിവിൽ നിന്നും

കിനിയുന്ന ചോരായാൽ

കൺപീലികൾ നനഞ്ഞൊട്ടി 

കണ്ണു തുറക്കാൻ കഴിയാതെ 

കണ്ണീരു നെഞ്ചിൽ 

കട്ടപിടിച്ചു വ്യഥയോടെ 

ശ്വാസം നിലച്ചു ഞാൻ 

പിടഞ്ഞു തീരുമ്പോൾ

തേച്ചു മിനുക്കി നാവിന്റെ 

മൂർച്ച കൂട്ടി നീ വരിക,

നിനക്കു മാത്രം 

രുചിച്ചു നോക്കാൻ

എന്റെ രക്തവും മാംസവും 

ബാക്കിവെക്കാം ഞാൻ

പുഴുവരിക്കാതെ.....

അഖിൽ ജയചന്ദ്രൻ